Vrijdag ga ik mijn beeindigingscontract tekenen bij NXP waar ik 14 jaar heb gewerkt. Het gevoel wat binnen schoot toen ik werd gebeld is dubbel. Eindelijk is het zover. Het beeindigen was mijn keuze geweest. Ik wil meer tijd hebben om mijn kinderen op te voeden en mezelf te ontwikkelen zodat ik in de toekomst iets kan gaan doen wat ik leuk vind. De andere kant is vaag ..de toekomst dus. Ik weet dat het goed zal komen, maar neemt niet helemaal weg dat ik onzeker ben over wat komen zal. De hele WW periode vind ik het naarst. Ik heb het nodig, maar ik wil ook de tijd en vrijheid kunnen krijgen om te gaan leren. Vaak denk ik dat ik die oordeel maar moet laten varen omdat ik toch geen idee heb hoe het gaat lopen. Stress ik misschien teveel over wat komen zal? Zal het meevallen? Ik hoop met heel mijn hart dat er begrip is voor mijn toekomstplannen.

J

Tijd is door mensen vastgelegd! Bestaat het echt? Nee ik denk het niet. Hoe zou het zijn als we niet meer met een klok leven? Dan zou de zon en de maan onze indicatie zijn van waar we leven. Is dat dan ook niet een beetje "tijd"?

Het vliegt dat weet ik zeker. We zijn naar Canada geweest. Het was een bliksemvakantie van een week en bijna 4000km gereden. Flor zou het verslag maken en ik ben benieuwd hoe het verslag zal zijn. Hoe heeft zij het beleefd en wat laat zij ons lezen, de hele trip door haar ogen. Verras me!!

Ben geinspireerd door mijn tante die nu pas op haar 55ste jaar nederlands aan het leren is. Ze heeft ontdekt hoe leuk ze het vindt en ik zie hoe gedreven zij is. Ik zag haar in de bieb bij de afd. talen. Ze had een prisma grammaticaboek op haar schoot en keek leergierig door haar brilletje. Wat was dat een mooi plaatje!! Ze laat zien dat het nooit te laat is om te leren. Ik die af en toe mezelf afvraag hoe mijn leven eruit had kunnen zien als ik meer van school had gehouden. Was ik arts of architect geweest? Hoe zal mijn dagelijkse leven zijn geweest? Maar goed, ik ben weer mijn wedding planner gaan zoeken. Ik was begonnen in 2007 dus heb nog even voordat het ongeldig is. Flor en ik willen graag cursussen doen. En dat gaan we zeker doen. Ik wil meer met schrijven aan de gang,ben erg nieuwsgierig wat ik in mij heb.

Nooit geschoten is altijd mis, toch?

Jasmien

Jeetje, de tijd vliegt voorbij. Ik moet toch meer tijd uittrekken om te typen. Wat houdt mij bezig de laatste tijd? Mijn man is langzaam aan het veranderen, ik moet echt engelen geduld hebben, want dit gaat mij te langzaam. Margreet vroeg laatst aan mij wil je zo verder gaan? Hoe zie jij je over tien jaar? Je bent nog jong en mag best wel wat willen, toch? Ja ik vind het best moeilijk om een antwoord te geven aan deze' wat lijkt' makkelijke vragen, maar toch i don't know. Ik wil een fijne toekomst hebben met hem, ik zie ons over tien jaar ook nog samen, maar ik kan niet zien hoe???? Zal hij ooit inzien...veranderen kan niet, dat weet ik helaas wel. Komt alles wel goed tussen ons , maar dan echt goed?? Ach ja we laten dit even op een laag pitje.

Nu even over Canada. Ik vind het heel spannend om te emigreren, maar ook weer gaaf. Er ziijn nog geen plannen, maar we gaan Feb. wel even een kijkje nemen. Ik zou eigenlijk niet meer meegaan omdat ik mijn kiddies niet zolang alleen wil laten bij mijn moeder en tante. Nu dat mijn broer mij informaties heeft gemailed heeft het wel mijn nieuwsgierigheid opgewekt. Het is toch super als we het kunnen. Daar iets opbouwen. Mijn hoofd tolt als ik alles ga visualiseren over hoe het zal gaan en hoe het gaat zijn. Ik moet echt moeite doen om met beide beentjes op de grond te blijven.

Ik denk echt dat het niet makkelijk zal zijn met de kiddies en met werk zoeken. Alles is vreemd dus we hebben toch enige tijd nodig om uit te zoeken hoe of wat en waar.

Ik heb altijd geloofd dat er iets groots op ons zit te wachten, omdat we allemaal zo enthousiast over iets kunnen zijn en dat ons leven niet zomaar zo zwaar is geweest. Het is een test en we hebben ons dapper erdoor heen geslagen. Zo...pfff dus ik geloof dat ik alles wel kan als ik er in geloof!!

Eigenlijk wilde ik allang een berichtje typen, maar steeds gedacht: "dat doe ik nog wel, straks, later..." Ik weet eerlijk gezegd ook niet waar ik moet beginnen, wat wil ik typen, wat is interessant?

Ik lees de berichten van mijn zus nu voor het eerst. Zij is serieus al een een tijdje bezig. Waar blijven die andere twee eigenlijk? Well, ik ben nu hier. (Ik ben trouwens de tweede, Florence). En ik begin gewoon ergens... Ik vind het heerlijk om te schrijven. Ik schrijf zoveel dingen, heel veel onzin dingen, maar ook veel, voor mij, leuke dingen.

Vandaag waren wij drietjes lekker samen. Samen met de kids, vier jongens en ook weer niet. Tussen het oppassen door, hebben we een spelletje gespeeld. We hebben gebabbeld. Uiteindelijk hebben Jasmien en ik Janey naar het station gebracht, omdat ze weer terug ging naar haar stad. Altijd jammer als we afscheid moeten nemen. Tegen 20:00 uur ben ik ook met mijn vriend en mijn zoontje naar huis gegaan. 200 meter lopen van Jasmien. Heerlijk zo dichtbij mijn grote zus. Ik denk nu even tussendoor aan de tijd na de bevalling. Mijn zus kwam heel vaak met lekker eten voor mij. Zij kookte vaak voor ons omdat we druk waren met ons baby'tje, ons wondertje, ons mensje. Ik vond het heel fijn! Het was heerlijk om zo verwend te worden. In die mooie tijd waren we als nieuwe ouders ook wel erg moe van alles en nog wat.

Dat was even tussendoor. Het is nu 23:25 uur. Een beetje laat voor mij. Ik wil eigenlijk nog heel veel kwijt, maar morgen is er weer een dag. En mijn dag begint als ik geluk heb om 8 uur

Florence

Er is een beslissing gemaakt. Hij gaat voor een half jaar weg om na te denken en zijn sores op te ruimen.Of te wel een nieuwe start maken. Mijn boosheid veranderde in onzekerheid en gemis. Niet dat ik het niet had verwacht..maar toch ! Hopend dat hij de dingen zou zeggen wat ik wilde horen zou te mooi zijn. Liefde zonder pijn bestaat niet. Juist de pijn laat je weten hoeveel je van iemand werkelijk houdt. In het boeddisme wordt gezegd dat liefde ook loslaten is.

Loslaten en dan rustig zien wat de toekomst brengt. We krijgen allebei de tijd en ruimte om te groeien, te leren en te voelen. Hoe ik over een half jaar zal zijn weet ik niet en hij evenmin. Het valt zwaar als ik eraan denk , aan die dag als hij zijn koffers pakt en de deur achter zich sluit.  Als ik rustig over nadenk is het okay. Maar mijn gevoel laat mij andere dingen zien. Verstand en gevoel....waren die maar vrienden! Wie weet worden ze ook ooit goede vrienden.

J

Na 16jr zit ik hier dan in mijn broer's woning. Wat is toch in die 16 jr gebeurt? Zijn we teveel uitelkaar gegroeid? Hoe doe je dat "uitelkaar groeien"? Heeft ieder zijn eigen weg , eigen eiland gevonden zodat de liefde niet meer de liefde is? Ik hou nog veel van hem en hij ook, maar de laatste tijd denken we te verschillend. Onderwerpen die niet zijn opgelost komen weer om de hoek kijken. Leren om eerst je rommel op te ruimen en dan de volgende uitdaging aan te gaan is totaal voorbij geschoten. Ik zag het wel, maar de kop in de zand steken was op dat moment veel fijner. Allles wat voorbij schiet in je leven is een les, maar of je die wilt leren dat is de vraag. Ik heb teveel troep achtergelaten, hopend dat ze vanzelf verdwijnen, terwijl diep in mijn hart ik het weet dat ze niet zomaar verdwijnen. Ze staan een keer onverwachts voor de deur! En wat er nog bijkomt is dat je iemand niet kan veranderen. Ik verwacht meer dan dit, maar dit is alles wat ik kan krijgen...en nu? Wat moet ik nu? Forceren? Daar worden we niet happy van, accepteren is ook niet een optie en scheiden is te pijnlijk. Pff...kan niemand mij vertellen wat ik moet doen? Nou ja, er zijn al veel adviezen voorbij gekomen en dat is scheiden, maar dit is ook niet wat ik wil. Er zijn kinderen in het spel en mijn liefde voor hem en zijn liefde voor mij. Ik ben geen quitter, maar het is af en toe slopend..energievretend...frustrerend.. Kan de liefde daar tegen op? Is het sterk genoeg? Wat moet ik doen?

J

25-09-2009

 Deepak Chopra.

 Het was een hele ervaring om Deepak's lezing te mogen bijwonen. Wat heb ik toch in 3 uur tijd veel "aha-momenten"gehad. En wat is die man toch wijs.

Het ging over mindfullness n lichaam. Je moet voor je schaduwkant zorgen en niet voeden. Dat heeft veel indruk gemaakt. Alles wat we zien, voelen, ruiken en meemaken is niet ons lichaam die het ervaart maar ons bewustzijn. Met ogen dicht voorstellen van een roos, voelen hoe zacht de bladeren zijn en de geur dit alles ervaren we met ons bewustzijn. Visualiseren is heel machtig. Als we aan fijne dingen denken dan voelen we ons prettig. En nare dingen maken ons verdrietig.Tijd is wat wij van maken. Haasten zorgt voor dat elke cel in ons lichaam haast heeft. Ons lichaam reageert op ons denken.

Ik was met mijn volledige bewustzijn bij de lezing . Ik wilde niet met mijn ogen knipperen bang dat ik iets zou missen. Durfde niet hard te ademen, bang dat ik een woord niet zou horen. Dat heeft hij met mij gedaan.

Hopelijk komt hij vaker naar Nederland.

J

Gisteren waande ik in het paleis van Tsaar Nicholas van Rusland. Ik zag veel pracht en praal, maar voelde ook wreedheid en verdriet. Heb me nooit in verdiept In de tsarentijd van Rusland. Het had toch veel indruk op me gemaakt. De verhalen van elk tsarin, tsaar en andere royalties. En niet te vergeten die prachtige staatsportretten, schilderijen van het paleis, de juwelen en de garderobes van de dames. Onbeschrijfelijk.. al dat pracht en praal!! Maar aan alles komt  een eind. Dit gedeelte was wel heftig. Bestorming van het paleis, ontvoerd worden en dan vermoord. De fotos van voor en na de bestorming waren erg triest.

Pff.. gelukkig leven we in deze tijd. Toen was arm zijn niet prettig, maar rijk zijn was ook niet alles!

J

Vandaag was Ang op bezoek geweest. We hebben lekker gegeten samen met de kids en de hele dag was relaxed. Terwijl er een storm in mijn hoofd zit heb ik toch kunnen genieten. Alsof ze het aanvoelde had ze me al een paar keer gevraagd: hoe is het met jou? "Hoe is het met jou?" deze zin die  oprecht wordt gevraagd kan je niet zomaar een antwoord op geven. Het vraagt om een eerlijk antwoord, omdat diegene die het vraagt echt wilt weten hoe het met je gaat. Ik kan het me nog goed herinneren toen ik na mijn burn-out weer voor een paar uurtjes ging werken. Elke collega die ik tegen kwam vroeg hoe het met me ging en bij ieder kreeg ik een ander gevoel bij. Het werd heel duidelijk wie er echt wilde weten! De meesten gingen na mijn antwoord al geljk over zichzelf praten of over de afdeling. Er waren maar enkele bij die naar me luisterde. Kon het niet geloven, maar was tegelijkertijd ook zooo dankbaar dat ik een burn-out heb gehad. Het was nodig geweest! Ik heb geleerd te kijken en te voelen en leer nog steeds!

Jasmien

Hallo allemaal,

Drie zussen die van het leven houden, eentje met een idee LET'S BLOGG

Even voorstellen, Jasmien, Florence en Janey.

Lijkt ons hartstikke leuk om ons dagelijkse momenten te kunnen delen.

Ik ( Jasmien) ben erg bezig  om alles bewust te ervaren die mijn kant opwaait. Als er wat komt aanwaaien. Niks forceren, soms wel natuurlijk maar Go with the flow.

Lezen is mijn hobby, geef me een boek of tijdschrift dan heb je geen last meer van mij. Ik bewonder mensen die mooi kunnen schrijven, de manier hoe iemand zijn/haar verhaal kan verwoorden. Woorden zijn prachtige dingen!

Let's Blogg

Jasmien